Başkasını eleştirirken kendi hatamızı neden koşulsuz kabul ederiz?
Trafikte aniden şerit değiştiren bir sürücüye ya da iş yerinde bir raporu geciktiren meslektaşa sergilenen ters tavır, aynı hatayı kişi kendisi yaptığında neden aniden binbir bahane ile normalleştirilir? Psikolojide Temel Atıf Hatası olarak bilinen bu zihinsel tuzak, insan ilişkilerini ve adalet duygusunu nasıl zehirliyor?